دوهمه برخه لیکنه:مفسرالقرآن مفتي اعظم محمد شفیع صاحب.
نشرونکې اداره اسلام ږغ
خلګو چي زموږ د ورتګ خبر واورېدی،د شیخ دزیارت لپاره د ښار نه بهر ته را وتلي وه
او کله چي یې شیخ د طریقت زموږ سره ونه لیدی نو یې پوښتنه وکړه موږ سر ترپایه قیصه ورته بیان کړه.
خلګو چې دا واورېدل نو سخت غم او ویر جوړ سو د شیخ له مُریدانو څخه ډېر شمېر خو په دغه غم او ویر کي له دنیا نه و آخرت ته سفر وکړ او پاته مریدانو ژړل د بې نیازه ذات
و دربار ته لاسونه په دُعا وه چې
( یا مقلب القلوب )د زړونو بدلونکې ذاته!
شیخ ته هدایت وکړه،او بیا یې خپل مقام ته راستون کړه له دې وروسته ټولي خانقاه وي وتړل سوې او موږ ټوله تر بشپړ یوه کاله پوري په دې حسرت او افسوس کي د شیخ د بیلتون
او جلاوالي له امله کړېدلو،یو کال وروسته کله چې موږ مریدانو اراده وکړه چي ورسو د شیخ معلومات وکړو چيري دی؟ او په څه حال کي دی؟
نو زموږ څخه یوې ډلي سفر وکړ او و هغه کلي ته ورسېدو،د هغه ځای له خلګو مو د شیخ د حالت معلومولو په اړه پوښتنه وکړه چي اوس شیخ چیري دی؟
ځواب یې راکړ:هغه اوس په ځنګله کي خنزیران پیايي.
موږ په رب سره پنا وغوښته چې دا څه پېښه سوه؟
کلیوالو: وویل هغه د سردار لور ته مرکه وکړه،سردار ورباندي د خنزیرانو د پوولو شرط لګولی،ځکه اوس هغه په ځنګله کي د خنزیرانو په خدمت باندي ماموره دی.
موږ چي دا واورېدل،حیران پاته سوو او له غم نه موږ ډېر ناکراره سوو،ناڅاپه مو د سترګو نه داوښکو طوفان وبهېدی،په ډېر مشکل مو زړونه نیولي وهغۀ ځنګله ته ورسېدو چیري چي دۀ د خنزیرانو خدمت کوی،شیخ مو په داسي حالت کي ولیدی چې پر سر یې د عیسایانو خولۍ ده،او پر ملا یې د عیسایانو زنار تړلی دی وخنزیرانو ته ولاړ دی او پر هغه لکړه یې تکیه کړې کله چې به یې د وعظ او خطبې په مهال تکیه پر کول چي دغه بیا نور زموږ پر زخمونو باندي د مالګي پاشلو کار وکړ،کله چي یې موږ ولیدلو نو یې سر کښته کړ.....
المسئلة ډېر ژر......
موږ نژدې ورغلو سلام مو ورته ووایه
شیخ په کرار اواز ځواب راکړ وعلیکم السلام
شلبي وویل اې شیخ! دهغه علم،فضل،حدیث او تفسیر څخه نن ستا څه حالت دی؟
شیخ وویل ای زما وړونو! زه په خپل اختیار کي نه یم،زما بادار (الله تعالی) چي څرنګه غوښتل زه یې هغه شان کړم.
او ددومره نژدې ګرځولو وروسته چې کله یې وغوښتل زه یې له خپلي دروازې نه لیري وغورځولم،ویې ترټلم.
نو دده قضا بیا څوک بد لولای سي ای عزیزانو!د الله د بې نیازه ذات د قهر او غضب نه و بېرېږئ په خپل علم او فضل باندي مه مغروره کېږئ بیا یې د آسمان و لوري ته وکتل او ویې ویل تی زما مولا!
زما ګمان خو ستا په باب داسي نه ؤ چي ته به ما خواره یې! د خپل دربار نه به مې شړې دې خبري باندي د الله تعالی نه په فریاد کي سو او په ژړا یې شروع وکړه.
نوربیا.....
که لیکنه مو ولوستل کمینټ ورباندي هرومرو وکړئ؟
دغه لیکنه هم ولولئ: د ښځي سره مشوره
لومړی برخه د عیسایي انجلۍ سره مینه
د ښځي سره مشوره
No comments:
Post a Comment